Dit is Pieter Aafjes

En weer een nieuwe aflevering in deze rubriek in de zondagse nieuwbrief waarin we leden in de schijnwerpers zetten die zich op één of andere wijze inzetten voor Pieter Aafjes. Wie zijn deze stille, en soms ook minder stille motortjes van onze vereniging? We zoeken hen op, en hopen dat ze willen vertellen over zichzelf, hun liefde voor de muziek en voor Pieter Aafjes.

Hij speelt niet eens in een van onze orkesten maar toch heeft hij een heel groot hart voor onze vereniging. Jaren lang bouwde Harry van Engelen letterlijk aan ons huis van de blaasmuziek. Niet alle wegen naar Aafjes gaan namelijk via een muziekinstrument…. Voor Harry waren het zijn vrouw en dochters die hem bij Aafjes brachten. En zoals Harry zelf zegt: “het feit dat ik ook moeilijk stil kan zitten.”

Ook degenen die nog niet zo lang bij de vereniging zitten zullen vast al wel eens gehoord hebben van de Bouwploeg die jarenlang elke vrijdag hun vrije tijd besteedde om ons verenigingsgebouw zo prachtig te restaureren. En Harry was een van hen. “Toen ik rond 2014 ofzo bij de bouwploeg startte, waren Ruud Vermeulen (euphonium MO en vader van Lonneke) en Jaco Buiter (bastrombone MO en GO en man van Ingrid) , Ida de Jongh (klarinet MO) en Dik van Buuren (bastuba MO) al begonnen aan de leslokalen. Ik was al wel bekend met Pieter Aafjes, want mijn vrouw speelt in het Groot Orkest euphonium en dochters Myrna en Birthe spelen/speelden bij Aafjes klarinet, maar ik speel zelf niet bij de vereniging.”

In de tijd dat hij bij de Bouwploeg begon was Harry nog niet met pensioen. Hij werkte nog als biotechnicus en dierverpleger bij de Universiteit Utrecht faculteit Diergeneeskunde. Harry; “Ik kwam als jongen van 14 al met mij vader bij de faculteit Diergeneeskunde over de vloer. Mijn vader was boer, en als hobby hielden wij ook wat Shetlandpony’s. Regelmatig moesten wij bij misgeboortes ’s nachts naar de “veeartsenijschool” om de misgeboorte weg te laten halen. En dan mocht ik in zo’n nacht al assisteren tijdens het verwijderen in de OK. Ik ben daar uiteindelijk 50 jaar blijven hangen. Als dierverpleger had ik vaak onregelmatige diensten en veel overuren en zo kwam het dat ik vaak de vrijdagen vrij nam. En die werd eerst ingevuld als oppasdag voor mijn eigen kinderen, later vrijwilligerswerk bij mijn oldtimerclub en uiteindelijk iedere vrijdag opgevuld met de Pieter Aafjes verbouwing”.

Ze vormden een goed team als Bouwploeg. Ieder kende zo zijn plek in de ploeg. Harry: "Cor van Stijn de man achter Vrienden van Pieter Aafjes en Jaco en Ruud waren als denktank betrokken bij de aankoop van het pand en de plannen voor de verbouwing. Jaco was vaak het brein achter alle de klussen. Ruud de creatieveling en een out of the box denker. En als toenmalig penningmeester was Ruud ook “budgetbeheerder”. Ida, Dik en ik waren vooral enthousiast en all round uitvoerende medewerkers. Jean Paul werd wat later mijn buurman, hoorde Henriëtte spelen en kwam kennis maken. Zo kwam Jean Paul eerst als muzikant bij MO. Uiteindelijk gingen Jean Paul (ik kan niets, maar wel sjouwen) en ik dus samen op de fiets naar de bouwploeg. Jean Paul als volwaardig assistent bij allerlei klussen, ik vooral van de K-klusjes…. kleine priegelwerk klusjes, later ook wel de H-klusjes genoemd”, lacht hij.

“Erik van Ooijen en Joey schoven in die tijd ook wel eens aan, en misschien vergeet ik nog wel iemand. Maar heel bijzonder bleef het enthousiasme van Cor van Stijn, de tompouceman, die elke vrijdag tompoezen bij de koffie kwam brengen en ons kwam aanmoedigen.” 

Voor de Bouwploeg was Cor een grote animator. En voor Cor bleken die vrijdagen ook belangrijk. “Toen hij overleed was het zijn uitdrukkelijke wens dat zijn afscheidsceremonie in het Pieter Aafjes gebouw werd gehouden, de Bouwploeg als dragers van zijn kist. Dit was een emotioneel moment voor ons. We hebben als Bouwploeg veel meegemaakt samen.” 

In coronatijd is de grote zaal aangepakt. Het kwam precies mooi uit dat er toen toch enige tijd niet gemusiceerd kon worden. Kort na coronatijd was de verbouwing klaar. Door veel van de materialen opnieuw te gebruiken heeft De Bouwploeg de kosten voor de vereniging flink kunnen drukken. Maar los van daarvan is hun gratis arbeid natuurlijk goud waard geweest voor de vereniging.

Hoe komt iemand erbij om dit dan op zijn vrije dag te gaan doen, vraag ik? Harry denkt even na… “Ik denk dat ik gewoon heel moeilijk stil kan zitten”, grijnst hij dan. En dat blijkt ook wel uit hoe Harry nu zijn pensioen invult. Twee dagen in de week is hij vrijwillig klusjesman bij Profile Nout Jägers. Een dag vrijwilliger bij het Automuseum Visscher Classique, twee dagen in de week wordt er op de 5 kleinkinderen gepast, en de zaterdag is voor mantelzorg aan zijn 91 jarige schoonmoeder. De avonden zijn meestal vrij, behalve wanneer hij een vergadering of overleg heeft bij de oldtimerclub waarvan hij secretaris is of meedraait in de bardiensten bij het Mannenkoor en popkoor The Happening.

Houd je eigenlijk wel van muziek Harry? "Jazeker", zegt hij. Minder vaak dan hij zou willen gaat hij met Henriëtte naar concerten toe. “Bijvoorbeeld van het Metropool orkest, of de Luchtmachtkapel, of een big band. Ik houd ook wel van iets modernere muziek dan wat Aafjes vaak speelt.” Ooit, in de tijd dat ze nog in Maarssen woonden, was hij wel slagwerker. “Maar met duidelijk minder talent dat de rest van de familie hoor”, lacht hij. Harry houdt het voorlopig toch maar liever bij het tikken van de hamer.